In a small village in Mexico, surrounded by endless agave fields, lived a young woman called Isabella. Her beauty was legendary, her smile radiant like the sun rising over the hills, and her heart was full of love for her fiancé, Alejandro. The whole community knew their love, which began like a fabulous fairy tale and ended in the promise of marriage. Everyone looked forward to the wedding, which would be the most beautiful of the year.
The day of the wedding dawned. The village was decorated with brightly coloured flowers, paper flags and candles dancing in the wind. Isabella stood in her room, dressed in a beautiful, handmade dress, white as the lilies in the fields. Her heart beat in her chest like the church bells as she waited for the moment to walk down altar.
The church was full of people whispering and smiling in anticipation of the big moment. The minutes ticked by but Alejandro was nowhere to be seen. The church became quiet, the whispering turned into worried looks. The priest struck a cross and looked at Isabella with eyes full of pity. He walked towards her and whispered softly, ‘He has left.... He will not come.’
Isabella felt her world collapse. The church, the flowers, the music - everything faded in her gaze. Alejandro had left her. Her happiness, her dreams, destroyed in one fell swoop. With a harrowing scream, full of grief and anger, she fell down on the stone floor of the church.
But then, in that moment of indescribable loss, something strange happened. The air in the church turned icy cold, the candles flickered and extinguished. An invisible force seemed to slam the doors of the church shut. Isabella stood up, her eyes misty and blank. She looked around, and her soft, fragile voice filled the room: ‘If I cannot have my wedding, then you will celebrate it for me forever.’
The bells rang again, but this time they sounded false, as if they were cursed. The flowers began to wilt and the candles broke in two. The guests tried to run for the exit, but the doors remained closed. The windows were now covered in thick layers of ice, and the air was filled with a strange, suffocating smell.
Days became weeks, weeks became months, but the doors never opend. People tried to climb out of windows or break through walls, but it was as if the church was protecting itself. No one could escape.
Time seemed to be losing its grip. People aged, their skin began to shrivel, their eyes lost their lustre, but they did not die. They kept breathing, their hearts kept beating, but their bodies slowly decayed into dusty remains.
Isabella stood before the altar every day in her wedding dress, her eyes blank and her lips curled in a bizarre, absent smile. ‘It's time for the wedding,’ she whispered each time, her voice thin and fragile. And each time, the guests repeated the promises and the songs, their voices cracking and hollow, compelled to celebrate her eternal wedding.
Food magically appeared, but it tasted like ashes, and no one felt hungry anymore. The bells continued to ring, in a rhythm that echoed through the walls of the church like a piercing knock of death. The years passed. Those who were young saw their bodies in a distant state of decomposition, their flesh falling from their bones like old rags of dust, but they remained conscious, held fast in this macabre dance of decay and suffering. No one died; no one could escape the pain of their decay.
So the village remains, caught in a timeless loop of an eternal wedding, where no soul will ever find peace, until the end of time, or until Isabella can finally find her peace - which is now your mission.
Enter the village, help the villagers by answering some questions and free them from Isabella's curse. Beware though, they say both her spirit and her body still wander the village to this day, and during the feast of the dead she is more powerful than ever...
Het verhaal
In een klein dorpje in Mexico, omringd door eindeloze agavevelden, leefde een jonge vrouw genaamd Isabella. Haar schoonheid was legendarisch, haar glimlach stralend als de zon die over de heuvels opkwam, en haar hart was vol liefde voor haar verloofde, Alejandro. De hele gemeenschap kende hun liefde, die als een fabelachtig sprookje begon en eindigde in de belofte van een huwelijk. Iedereen keek uit naar de bruiloft, die de mooiste van het jaar zou worden.
De dag van de bruiloft brak aan. Het dorp was versierd met felgekleurde bloemen, papieren vlaggetjes en kaarsen die in de wind dansten. Isabella stond in haar kamer, gekleed in een prachtige, handgemaakte jurk, wit als de lelies in de velden. Haar hart klopte in haar borstkas als de klokken van de kerk, terwijl ze wachtte op het moment dat ze naar het altaar zou lopen.
De kerk was vol met mensen die fluisterden en glimlachten in afwachting van het grote moment. Maar de minuten tikten voorbij en Alejandro verscheen niet. Het werd stil in de kerk, het fluisteren veranderde in bezorgde blikken. De priester sloeg een kruis en keek naar Isabella met ogen vol medelijden. Hij liep naar haar toe en fluisterde zachtjes: “Hij is vertrokken...
Hij zal niet komen.”
Isabella voelde haar wereld instorten. De kerk, de bloemen, de muziek - alles vervaagde in haar blik. Alejandro had haar verlaten. Haar geluk, haar dromen, in één klap verwoest. Met een schrijnende gil, vol van verdriet en woede, viel ze neer op de stenen vloer van de kerk.
Maar toen, in dat moment van onbeschrijfelijk verlies, gebeurde er iets vreemds. De lucht in de kerk werd ijskoud, de kaarsen flakkerden en doofden. Een onzichtbare kracht leek de deuren van de kerk dicht te slaan. Isabella stond op, haar ogen mistig en leeg. Ze keek rond, en haar zachte, breekbare stem vulde de ruimte: “Als ik mijn huwelijk niet kan hebben, dan zullen jullie dat voor altijd voor mij vieren.”
De klokken luidden opnieuw, maar deze keer klonken ze vals, alsof ze vervloekt waren. De bloemen begonnen te verwelken en de kaarsen braken in tweeën. De gasten probeerden naar de uitgang te rennen, maar de deuren bleven gesloten. De ramen waren nu bedekt met dikke lagen ijs, en de lucht was gevuld met een vreemde, verstikkende geur.
Dagen werden weken, weken werden maanden, maar de deuren gingen niet meer open. De mensen probeerden uit ramen te klimmen of door muren te breken, maar het was alsof de kerk zichzelf beschermde. Niemand kon ontsnappen.
De tijd leek zijn grip te verliezen. Mensen verouderden, hun huid begon te verschrompelen, hun ogen verloren hun glans, maar ze stierven niet. Ze bleven ademen, hun hart bleef kloppen, maar hun lichamen vervielen langzaam tot stoffige resten.
Isabella stond elke dag weer in haar trouwjurk voor het altaar, haar ogen leeg en haar lippen gekruld in een bizarre, afwezige glimlach. “Het is tijd voor de bruiloft,” fluisterde ze elke keer opnieuw, haar stem ijl en breekbaar. En elke keer herhaalden de gasten de beloftes en de liederen, hun stemmen krakend en hol, gedwongen om haar eeuwige bruiloft te vieren.
Eten verscheen op magische wijze, maar het smaakte naar as, en niemand voelde nog honger. De klokken bleven luiden, in een ritme dat als een doordringende klop van de dood door de muren van de kerk echode. De jaren gingen voorbij. Degenen die jong waren, zagen hun lichamen in vergaande staat van ontbinding, hun vlees van hun botten vallend als oude lappen stof, maar ze bleven bij bewustzijn, vastgehouden in deze macabere dans van verval en lijden. Niemand stierf; niemand kon de pijn van hun verval ontlopen.
Zo blijft het dorp, gevangen in een tijdloze lus van een eeuwige bruiloft, waar geen enkele ziel ooit rust zal vinden, tot het einde der tijden, of tot Isabella eindelijk haar rust kan vinden - dat is nu jouw missie.
Betreed het dorp, help de bewoners door enkele vragen te beantwoorden en verlos hen van de vloek van Isabella. Pas wel op, ze zeggen dat zowel haar geest als haar lichaam nog in het dorp dwalen tot op de dag van vandaag, en tijdens het feest der doden is ze krachtiger dan ooit…
Regels
- Decor niet aanraken, trek niet aan doeken
- Geen hartpatiënten
- Geen lichtbronnen
- Niet roken/vapen
- Acteurs niet aanraken
Donderdag 31 oktober 2024
Kinderen onder 12 jaar niet toegelaten tenzij onder begeleiding en op eigen
verantwoordelijkheid.
Indien je je niet aan de regels houdt word je uit het griezeldoolhof verwijderd.