FRANS
Dans un petit village du Mexique, entouré d’interminables champs d’agave, vivait une jeune femme nommée Isabella. Sa beauté était légendaire, son sourire brillait comme le soleil levant sur les collines, et son cœur était plein d’amour pour son fiancé, Alejandro. Toute la communauté connaissait leur amour, qui a commencé comme un fabuleux conte de fées et s’est terminé par la promesse du mariage. Tout le monde attendait avec impatience ce mariage, qui serait le plus beau de l’année.
Le jour du mariage était arrivé. Le village était décoré de fleurs aux couleurs vives, de drapeaux en papier et de bougies qui dansaient dans le vent. Isabelle se tenait dans sa chambre, vêtue d’une belle robe faite à la main, blanche comme les lys des champs. Son cœur battait dans sa poitrine comme les cloches de l’église, tandis qu’elle attendait le moment où elle allait marcher dans l’allée.
L’église était pleine de gens qui chuchotaient et souriaient en prévision du grand moment. Mais les minutes ont passé et Alejandro n’est pas apparu. Il y avait un silence dans l’église, les chuchotements se sont transformés en regards inquiets. Le prêtre se signa et regarda Isabelle avec des yeux pleins de pitié. Il s’approcha d’elle et murmura doucement : « Il est parti... Il ne viendra pas.
Isabella sentit son monde s’effondrer. L’église, les fleurs, la musique, tout s’effaça dans son regard. Alejandro l’avait quitté. Son bonheur, ses rêves, détruits d’un seul coup. Avec un cri déchirant, plein de chagrin et de rage, elle tomba sur le sol de pierre de l’église.
Mais ensuite, dans ce moment de perte indescriptible, quelque chose d’étrange s’est produit. L’air de l’église devint glacial, les bougies vacillèrent et s’éteignirent. Une force invisible sembla claquer les portes de l’église. Isabella se leva, les yeux embués et vides. Elle regarda autour d’elle, et sa voix douce et fragile emplit la pièce : « Si je ne peux pas avoir mon mariage, tu le célébreras pour moi pour toujours. »
Les cloches sonnèrent de nouveau, mais cette fois-ci, elles sonnèrent faux, comme si elles étaient maudites. Les fleurs ont commencé à se faner et les bougies se sont brisées en deux. Les invités ont essayé de courir vers la sortie, mais les portes sont restées fermées. Les fenêtres étaient maintenant recouvertes d’épaisses couches de glace et l’air était rempli d’une odeur étrange et suffocante.
Les jours se sont transformés en semaines, les semaines en mois, mais les portes ne s’ouvraient plus. Les gens essayaient de grimper par les fenêtres ou de briser les murs, mais c’était comme si l’église se protégeait elle-même. Personne ne pouvait y échapper.
Le temps semblait perdre son emprise. Les gens vieillissaient, leur peau commençait à se ratatiner, leurs yeux perdaient de leur éclat, mais ils ne mouraient pas. Ils ont continué à respirer, leurs cœurs ont continué à battre, mais leurs corps se sont lentement décomposés en restes poussiéreux.
Isabella se tenait à l’autel tous les jours dans sa robe de mariée, les yeux vides et les lèvres recourbées dans un sourire bizarre et absent. « C’est l’heure du mariage », murmura-t-elle encore et encore, sa voix fine et fragile. Et à chaque fois, les invités répétaient les promesses et les chansons, la voix cassée et creuse, forcés de célébrer son mariage éternellement.
La nourriture est apparue comme par magie, mais elle avait le goût de la cendre, et personne n’avait plus faim. Les cloches ne cessaient de sonner, dans un rythme qui résonnait à travers les murs de l’église comme un coup perçant de la mort. Les années ont passé. Ceux qui étaient jeunes voyaient leurs corps dans un état de décomposition avancée, leur chair tombant de leurs os comme de vieux morceaux de tissu, mais ils restaient conscients, retenus dans cette danse macabre de décomposition et de souffrance. Personne n’est mort ; Personne ne pouvait échapper à la douleur de leur décomposition.
Ainsi, le village resta, pris dans la boucle intemporelle d’un mariage éternel, où aucune âme ne trouverait jamais le repos, jusqu’à la fin des temps, ou jusqu’à ce qu’Isabella puisse enfin trouver son repos - c’est maintenant votre mission.
Entrez dans le village, aidez les habitants en répondant à quelques questions et libérez-les de la malédiction d’Isabella. Attention cependant, on dit que son esprit et son corps errent toujours dans le village à ce jour, et pendant la Fête des Morts, elle est plus puissante que jamais...
Het verhaal
In een klein dorpje in Mexico, omringd door eindeloze agavevelden, leefde een jonge vrouw genaamd Isabella. Haar schoonheid was legendarisch, haar glimlach stralend als de zon die over de heuvels opkwam, en haar hart was vol liefde voor haar verloofde, Alejandro. De hele gemeenschap kende hun liefde, die als een fabelachtig sprookje begon en eindigde in de belofte van een huwelijk. Iedereen keek uit naar de bruiloft, die de mooiste van het jaar zou worden.
De dag van de bruiloft brak aan. Het dorp was versierd met felgekleurde bloemen, papieren vlaggetjes en kaarsen die in de wind dansten. Isabella stond in haar kamer, gekleed in een prachtige, handgemaakte jurk, wit als de lelies in de velden. Haar hart klopte in haar borstkas als de klokken van de kerk, terwijl ze wachtte op het moment dat ze naar het altaar zou lopen.
De kerk was vol met mensen die fluisterden en glimlachten in afwachting van het grote moment. Maar de minuten tikten voorbij en Alejandro verscheen niet. Het werd stil in de kerk, het fluisteren veranderde in bezorgde blikken. De priester sloeg een kruis en keek naar Isabella met ogen vol medelijden. Hij liep naar haar toe en fluisterde zachtjes: “Hij is vertrokken...
Hij zal niet komen.”
Isabella voelde haar wereld instorten. De kerk, de bloemen, de muziek - alles vervaagde in haar blik. Alejandro had haar verlaten. Haar geluk, haar dromen, in één klap verwoest. Met een schrijnende gil, vol van verdriet en woede, viel ze neer op de stenen vloer van de kerk.
Maar toen, in dat moment van onbeschrijfelijk verlies, gebeurde er iets vreemds. De lucht in de kerk werd ijskoud, de kaarsen flakkerden en doofden. Een onzichtbare kracht leek de deuren van de kerk dicht te slaan. Isabella stond op, haar ogen mistig en leeg. Ze keek rond, en haar zachte, breekbare stem vulde de ruimte: “Als ik mijn huwelijk niet kan hebben, dan zullen jullie dat voor altijd voor mij vieren.”
De klokken luidden opnieuw, maar deze keer klonken ze vals, alsof ze vervloekt waren. De bloemen begonnen te verwelken en de kaarsen braken in tweeën. De gasten probeerden naar de uitgang te rennen, maar de deuren bleven gesloten. De ramen waren nu bedekt met dikke lagen ijs, en de lucht was gevuld met een vreemde, verstikkende geur.
Dagen werden weken, weken werden maanden, maar de deuren gingen niet meer open. De mensen probeerden uit ramen te klimmen of door muren te breken, maar het was alsof de kerk zichzelf beschermde. Niemand kon ontsnappen.
De tijd leek zijn grip te verliezen. Mensen verouderden, hun huid begon te verschrompelen, hun ogen verloren hun glans, maar ze stierven niet. Ze bleven ademen, hun hart bleef kloppen, maar hun lichamen vervielen langzaam tot stoffige resten.
Isabella stond elke dag weer in haar trouwjurk voor het altaar, haar ogen leeg en haar lippen gekruld in een bizarre, afwezige glimlach. “Het is tijd voor de bruiloft,” fluisterde ze elke keer opnieuw, haar stem ijl en breekbaar. En elke keer herhaalden de gasten de beloftes en de liederen, hun stemmen krakend en hol, gedwongen om haar eeuwige bruiloft te vieren.
Eten verscheen op magische wijze, maar het smaakte naar as, en niemand voelde nog honger. De klokken bleven luiden, in een ritme dat als een doordringende klop van de dood door de muren van de kerk echode. De jaren gingen voorbij. Degenen die jong waren, zagen hun lichamen in vergaande staat van ontbinding, hun vlees van hun botten vallend als oude lappen stof, maar ze bleven bij bewustzijn, vastgehouden in deze macabere dans van verval en lijden. Niemand stierf; niemand kon de pijn van hun verval ontlopen.
Zo blijft het dorp, gevangen in een tijdloze lus van een eeuwige bruiloft, waar geen enkele ziel ooit rust zal vinden, tot het einde der tijden, of tot Isabella eindelijk haar rust kan vinden - dat is nu jouw missie.
Betreed het dorp, help de bewoners door enkele vragen te beantwoorden en verlos hen van de vloek van Isabella. Pas wel op, ze zeggen dat zowel haar geest als haar lichaam nog in het dorp dwalen tot op de dag van vandaag, en tijdens het feest der doden is ze krachtiger dan ooit…
Regels
- Decor niet aanraken, trek niet aan doeken
- Geen hartpatiënten
- Geen lichtbronnen
- Niet roken/vapen
- Acteurs niet aanraken
Donderdag 31 oktober 2024
Kinderen onder 12 jaar niet toegelaten tenzij onder begeleiding en op eigen
verantwoordelijkheid.
Indien je je niet aan de regels houdt word je uit het griezeldoolhof verwijderd.